مبارز3
|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 مبارز3
|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 مبارز3
|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 مبارز2

دوستت دارم                           

|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 مبارز

کاشکی پرنده پر نداشت

 

در سراشیبی تقدیر

   نام مرا

      با نام تو تشنه کرده اند

          و رفتنت را

             بر دلم داغ نهاده اند

                دریغ

                   از دریایی که در چشمهایت نشسته است

                       بی آنکه بخواهد

                           آیینه ها را آبی ببیند

                              یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

                                  که تکرار آبی ترین زلال ها

                                      در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

                                           تو را تداعی می کند

                                               برو به فکر من نباش

                                                   برو به پای من نسوز

                                                       برو به فکر من نباش

                                                           من یه جوری سر میکنم

                                                               زندگی رو با سختیاش........ا

                                                                   با که درددل کنم؟

                                                                       با کسی که پرنده بود برام؟

                                                                          با کسی که اشیانه بود

                                                                             دلم به چه خوش بود

                                                                                 کاشکی  پرنده پر نداشت

                                                                                     از پریدن خبر نداشت

                                                                                         درخت باغ آرزوش

                                                                                            دغدغه تبر نداشت 

عروسک

|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 و ف

اشـــــک

 

|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 ع ش ق

|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 عکس
|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه نوزدهم شهریور 1390  |
 شعر 4

شعر علشقانه


هر که عاشق شد جفا بسیار می باید کشید


   بهر یک گل منت صد خار می باید کشید


   من به مرگم راضیم، اما نمی آید اجل


   بخت بد بین، از اجل هم ناز می باید کشید


 


خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز دل


     ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت


 


به روی گونه تابیدی و رفتی


   مرا با عشق سنجیدی و رفتی


   تمام هستی ام نیلوفری بود


   تو هستی مرا چیدی و رفتی


  


هرگز ندیدم بر لبی لبخند زیبای تو را


   هرگز نمی گیرد کسی در قلب من جای تو را


   آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم


   شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم


   تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم


   شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم


  


کنار آشنایی تو آشیانه می کنم


   فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم


   کسی سوال می کند برای چه تو زنده ای؟


   ومن برای زندگی تو را بهانه می کنم ....


  


عشق یعنی شب نخفتن تا سحر


   عشق یعنی سجده ها با چشم تر


   عشق یعنی سر به دار اویختن


   عشق یعنی اشک حسرت ریختن


   عشق یعنی در جهان رسوا شدن


   عشق یعنی مست و بی پروا شدن


   عشق یعنی سوختن یا ساختن


   عشق یعنی زندگی را باختن


 


 


مرد آمد و دردی به دل عالم شد 


   از روز ازل قسمت زن ها غم شد 


   در دفتر خاطرات حوا خواندم 


   جانم به لبم رسید تا آدم شد !!!


 


 


سرمایه ی عمره آدمی 1 نفس است


   اون 1 نفس از برای 1 هم نفس است


   گر نفسی با نفسی هم نفس است


   اون 1 نفس از برای 1 عمر بس است !  

|+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه چهاردهم اسفند 1389  |
 شعرزیبا 1

شعر عاشقانه

دفتری گر بنویسند ز خوبان جهان


    تو به سر دفتر خوبان جهان فهرستی...


 


باز هم ثانیه ها اسم تورا جار زدند


    دقایق همه امشب به تو تکرار زدند


    سکوتی که دراین عقربها میچرخید


    نکند در دل تو اسم مرا دار زدند


 


نگو بار گران بودیم و رفتیم


    نگو نامهربان بودیم و رفتیم


    آخه اینها دلیل محکمی نیست


    بگو با دیگران بودیم و رفتیم


 


تو مپندار که از عشق تو دل برگیرم


    ترک روی تو کنم دلبر دیگر گیرم


    بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری


    من کفن پاره کنم عشق تو از سر گیرم


 


روزگاریست که همه عرض بدن می خواهند


    همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند


    دیو هستند ولی مثل پری می پوشند


    گرگهایی که لباس پدری می پوشند


    خوب طبیعیست که یک روز به پایان برسد


    عشقهایی که سر پیچ خیابان برسد


  


کاش هرگز در محبت شک نبود 
    تک سوار مهربانی تک نبود
    کاش بر لوحی که بر جان دل است
    واژه ی تلخ خیانت حک نبود


 


 


از برگ گل نازکتری ................. از هر چه گویم بهتری


    خوبان فراوان دیده ام .................... اما تو چیز دیگری


 


ای نگاهت رونق فردای من ................ در تو معنا می شود دنیای من
    ای کلامت برترین اثبات عشق .............. با تو ماندن بهترین رویای من


 


عاشق آن نیست که عشق تکه کلامش باشد


    عاشق آن است که وفاداری مرامش باشد


 


شیطان که رانده شد جز یک خطا نکرد
    خدا را برای سجده ی آدم رضا نکرد
    شیطان 100 بار بهتر از بی نماز
    او سجده بر آدم ، این سجده بر خدا نکرد...



  • کلمات کلیدی :
  • » سعید

            شعر عاشقانه



    دیدم که تو دریا شدی و رود شدم


       در وسعت چشمان تو محدود شدم


       آن روز که در آتش عشق افتادم


       سرسبزتر از آتش نمرود شدم


     


    عشق یعنی حسرتی دریک نگاه 
       عشق یعنی غربتی بی انتها 
       عشق یعنی فرصت اما کوتاه 
       عشق یعنی مرگ اما بی صدا


     


    روزگاریست در این کوچه گرفتار توام 
       باخبر باش که در حسرت دیدار توام 
       گفته بودی که طبیب دل هر بیماری 
       پس طبیب دل من باش که بیمار توام


     


    درسکوت دادگاه سرنوشت


       عشق برما حکم سنگینی نوشت


       گفته شد دل داده ها از هم جدا


       وای بر این حکم و این قانون زشت


     


    بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست


        بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست


        مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب


       در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست


     


    طبیبان بر سر بالین من آهسته می گفتند


                 که امشب تا سحر این عاشق دلخسته می میرد


             ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا بپا خیزد         


         چه سنگین میرود این مرده از بس آرزو دارد



  • کلمات کلیدی :
  • » سعید

    شعر عاشقانه 


    شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟


    گفت ای عاشق بیچاره فراموش شوی


    سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد


    گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی


     


    ای دوست دلت همیشه زندان من است
    آتشکده عشق تو از آن من است 
    آن روز که لحظه وداع من و توست
    آن شوم ترین لحظه پایان من است


     


    غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم
    تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم
    رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد
    من در این ویرانه ها احساس غربت می کنم
     


     


    ای که بر لبهای ما طرح تبسم می شوی
    دعوت ما بوده ای ، مهمان مردم می شوی ؟!!!


     


     


    در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد 
    کس جای در این منزل ویرانه ندارد 
    دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
    کس تاب نگهداری دیوانه ندارد


     


     


    زهی نوش لب لعلت حیات جاودان من
    به دندان می گزی لب را چه می خواهی ز جان من


     


     


    آتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت
    عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت


     


     


    وفای شمع را نازم که بعد از سوختن ... به صد خاکستری در دامن پروانه می ریزد


    نه چون انسان که بعد از رفتن همدم ... گل عشقش درون دامن بیگانه می ریزد


     


     


    عصری است غریب و آسمان دلگیر است
    افسوس برای دل سپردن دیر است
    هر بار بهانه ای گرفتیم و گذشت
    عیب از من و توست ، عشق بی تقصیر است



  • کلمات کلیدی :
  • » سعید

    شعر عاشقانه


    بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند
             قاب عکس توست اما شیشه ی عمر من است
                   بوسه بر مویت زنم ، ترسم که تارش بشکند
                            تار موی توست اما ریشه ی عمر من است
                                                        تقدیم به بهترینم که آخرینم شد ...


    آدمک آخر دنیاست بخنــــد 

     آدمک مرگ همین جاست بخنــد 

     دست خطــی که تو را عـاشق کرد 
     
     شوخی کاغــذی ماست بخنــد 

    آدمک خر نشــوی گریه کنی ! 

    کل دنیا ســراب است بخنــد 
    آن خدایی که بزرگش خواندی 

    به خدا مثل تو تنهاست بخنـد ....


     


    عشق تو به تار و پود جانم بسته است
         بی روی تو درهای جهانم بسته است
         از دست تو خواهم که برآرم فریاد
         در پیش نگاه تو زبانم بسته است


     


    پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت
       بیچاره از این عشق فقط  سوختن آموخت
        فرق منو پروانه در اینست
      پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت


     


    ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد
       ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت
      ویرانه دل ماست که با هرنگه تو
       صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت...


     


    بر خاک بخواب نازنین، تختی نیست


        آواره شدن , حکایت سختی نیست


        از پاکی اشکهای خود فهمیدم


        لبخند همیشه راز خوشبختی نیست


     


     مراهرجورخواهی دربه درکن


        جفایت راازاین هم بیشترکن


        بزن باعشق خودآتش به جانم


        ولی آتش نشانی راخبرکن !


     


    با خیال تو به سر بردن اگر هست گناه 

      با خبر باش که من غرق گناهم هر شب




  • |+| نوشته شده توسط وفی الله مبارز در شنبه چهاردهم اسفند 1389  |
     
     
    بالا